Denken doet geen zeer

Hoe lang bent u nu al niet meer buiten de vier muren van deze kamer geweest?

Nou dat is een goede vraag. Ik zou zeggen, ik zou zeggen een week of zestien. Misschien meer. Misschien minder, maar het voelt als zestien weken precies. In die tijd ben ik natuurlijk wel buiten geweest, maar niet lichamelijk. Niet werkelijk met mijn voeten aan mijn benen onder mijn romp letterlijk de straat op gewandeld natuurlijk, dat weet u ook wel, maar ik heb het druk gehad met de vele personen die ik gesproken heb - sommige van hen herkende ik amper nog. Ik ben begonnen bij juf Sanne, van groep drie weet u nog, zij was de eerste die me iets leerde over mezelf, over hoe het moet, dat leven. En daarna ben ik langzaamaan naar voren gaan werken, mijn judo-leraar, hij zag er nu heel anders uit, veel dikker en kaler, en toen Sophie natuurlijk, mijn eerste vriendinnetje, en die had slimme dingen te vertellen, die is heel wijs geworden, en toen Johan, ja Johan, hij was toen al zo oud, een stille buurman terwijl wij zo luidruchtig buiten speelden, en hij is nu honderddertig, misschien wel ouder, en ik wist niet zo goed of dat wel kon, maar ik herkende hem toch, hij was hetzelfde maar dan gerimpelder en hij wees me erop dat ik ook met mijn vader moest praten en daarna ben ik naar Rosco en Hilde gegaan maar die waren zo vijandig, en natuurlijk al mijn professoren van de universiteit, die hebben ook allemaal hun duit in het spreekwoordelijke zakje gedaan. En Janne natuurlijk, die mocht niet ontbreken. En zo moe, nu ben ik zo moe maar daar moet dokter Waalghe niets van weten.

En dat is de reden waarom u nu in bed ligt?

Precies ja, precies. De uitputting nabij, zo noemen ze dat toch? En dan overdrijf ik niet eens, ik zou niet weten hoe.

En die zinnen op de muren, dat zijn transcripties van al uw gesprekken? Die woorden, rij na rij, en kriskras overdwars, die langzaam overgingen in kriebels, gefrustreerde krassen waar geen logica meer in te ontdekken is, die houden u bij de les?

Ik heb heel veel gelezen vroeger, heel veel boeken, alles las ik, van de Koude Oorlog tot Hoe houdt ik succesvol kamerplanten, van Nietsche tot de streekromannetjes in de supermarkt en alles daartussen in. Ik had hele kasten vol boeken, en ik had ze allemaal gelezen, sommige wel drie keer, en ze vulden mijn kamers en ik stapelde ze rond mijn bed en niets ontging me, ik was zo scherp en ik absorbeerde het, ik absorbeerde iedere zin en alles wat daarmee bedoeld werd en de wijsheid van de…

Waarom bent u vastgebonden?

Van de… van de schrijvers, en ik had een tijd twee katten, die waren veel buiten maar kwamen altijd ’s avonds op mijn schoot liggen en die vertelde ik dan wat ik vandaag geleerd had en natuurlijk begrepen ze daar geen sikkepit van maar het hielp mij wel om scherp te blijven want of je nu tegen twee katten of een volle collegezaal spreekt je moet weten wat er allemaal in je brein zit, je moet het soepel houden, je kunt niet…

Denk je nog ooit terug naar huis te kunnen, weg uit deze instelling? Denk je dat een van die dokters je nog laat gaan, dat die hele dikke map vol aantekeningen een happy end zal hebben? Denk je dat die rubberen riemen nog lang afdrukken op je polsen en enkels zullen maken? Denk je, denk je dat dokter Waalghe misschien wel gelijk had toen hij zei dat je mensen niet in gedachten kunt bezoeken dat het wel kan maar dat al hun woorden, dat al hun woorden dan van jou zijn? Dat het allemaal werkelijk in je hoofd zit dat je misschien wel echt in ontkenning bent en dat er…

Kijk, dat is allang geen goede interviewvraag meer dat weet ik zeker zo lukt het helemaal niet, dat heeft Johan ook gezegd, hij zei je moet het overzichtelijk houden je moet alle antwoorden opschrijven liever had ik een cassetterecorder gehad dan kon ik alles rustig uitwerken achteraf maar hij zei je moet een goede, heldere vraag stellen en er geen rommeltje van maken, rommeltjes brengen je nergens zei hij.

Goed, je hebt gelijk, natuurlijk, dus denk je nog terug naar huis te kunnen zo is het wel een duidelijke vraag toch?

Ja, zo houden we het helder, zo gaat het goed. Ik denk dat ik zeker, ik denk dat als ik de dokter kan uitleggen dat het goed met me gaat dat ik dan zeker weer terug kan gaan hij begrijpt het uiteindelijk wel hij is gewoon een beetje kortzichtig, is dat het juiste woord? Koppig, maar als hij naar me zou luisteren als hij zou lezen, meer boeken en mijn muren dan zou hij begrijpen dat het anders zit dat ik hem kan helpen dat dit allemaal op een misverstand be…

‘Meneer Verkruijk, heeft de dienstdoende verpleegster u niet al vier maal verteld dat we na tien uur stilte willen in deze vleugel? U weet toch dat u de andere patiënten wakker houdt wanneer u weer een nachtelijke monoloog begint? U moet rusten, meneer Verkruijk, hier, neemt u een slok water. Neem dat nu maar, dat is beter voor u. Goed slikken, het bruist een beetje in uw keel he? Gaat u nu maar rustig slapen, morgen wordt u overgeplaatst, nog een korte nacht te gaan, dat moet toch wel lukken, meneer Verkruijk?’

Zo kwam ik dus gisteren niet alleen met een stapeltje ‘nieuwe’ boeken thuis, maar ook met een raadsel.

In de straten van Damme vond ik met enige regelmaat de volgende plakkaatjes. Eerst dacht ik dat er wellicht mee bedoeld werd dat dit een mooi punt was om een foto te maken, omdat het uitzicht de moeite waard zou zijn ofzo. Maar die ronde schijfjes waren op de meest oninteressante, nietszeggende plekken op de straat bevestigd, dus dat leek me sterk. Toen dacht ik dat het wellicht een wandelroute was. Maar ook hier was geen logica in te ontdekken: de ene keer zaten er twee van die dingetjes zo’n 3 meter van elkaar vandaan aan de straat bevestigd, de andere keer weer hele straten niets. Ook leek het me niet voor de hand liggend zo’n route met dit soort tekentjes aan te geven. Logischer zou zijn om een felgekleurd bordje aan een paaltje te bevestigen.

Nu is mijn vraag dus aan u: waarvoor dienen deze vreemde plakkaatjes? En wat in godesnaam moet het symbool erop voorstellen?

‘Ren hier schreeuwend weg van drie vierkantjes’?

Ik kom er niet uit hoor.

Taadaa.

Hij staat erop. Het was priegelwerk, maar het is gelukt! Nu mag hij een aantal weken helen, en daarna zal ik teruggaan voor eventuele bijwerking, als hier en daar het pigment niet helemaal goed gepakt heeft.

Ik heb zojuist op mijn gemakje naar het resultaat kunnen kijken, maar moet toch toegeven dat ik niet helemaal tevreden ben. Mijn andere twee tattoo’s bestaan uit strakke lijnen, die met een ongelofelijk vaste hand gezet zijn. Deze nieuwe aanwinst is door een ander persoon gezet dan de eerste twee, en ik vrees dat ik van mening ben dat het strakker had gekund. Het is ontzettend moeilijk om op zo’n kleine schaal zoveel minilijntjes en krulletjes te zetten, dat geef ik toe, maar toch vind ik dat hij hier en daar wat te nonchalant te werk is gegaan. Ook heb ik zojuist opgemerkt dat hij bij de twee voorpoten de schaduw is vergeten in te kleuren: er staan twee vage lijntjes terwijl de rest van de schaduw wel mooi ingevuld en egaal is. Dat laatste is niet zo’n probleem, dat kan makkelijk bijgewerkt worden.

Al met al: van een afstandje vind ik hem super, en helemaal zoals ik gehoopt had. Alleen in close-up mag er nog wel een hoop aan gebeuren. Het is altijd een soort overgave, de ander vertrouwen dat hij precies kan natekenen waarmee jij de zaak in wandelt. De originele tekening was met ietsje dikkere lijnen gemaakt, misschien dat dat ook een verschil geeft. Maar ik denk dat ik voor eventuele verdere tatoeages toch echt terug zal gaan naar mijn eigenste Ellen, in het puntje van Nederlands Zuid-Limburg. Zo’n vaste hand en scherp oog als zij heeft, blijkt toch niet aan iedereen toebedeeld te zijn. Of misschien moet ik eens naar broers vaste tattoo-man gaan: Jelle, de tattoo’s van broer zijn ook ongelofelijk strak en perfect. Voor nu ga ik gewoon van een afstandje genieten van mijn boktor in ieder geval, en eens rondbellen om uit te zoeken of er iemand is die dit design kan perfectioneren zodat ik er oprecht blij mee kan zijn - hij zit er ten slotte de rest van mijn leven.

Voor de geïnteresseerden:

De boktorren (Cerambycidae) zijn een familie uit de orde kevers. Boktorren hebben als volwassen kever een langwerpig lichaam en sprieterige poten. Wat ze vrijwel altijd onderscheidt van andere langwerpige kevers zijn de extreem lange tasters, die vaak minstens zo lang zijn als het lichaam maar meestal langer, hoewel er uitzonderingen zijn. Er zijn meer dan 20.000 soorten boktorren, die een grote variatie kennen aan kleuren en patronen, de basisvorm is meestal wel hetzelfde.

De larven van vrijwel alle soorten leven van planten en met name in al dan niet dood hout, en richten soms grote schade aan.

De meeste boktorren eten als kever alleen nectar en stuifmeel, geen enkele soort jaagt actief op andere prooien. Sommige soorten eten zelfs helemaal niets meer en richten zich volledig op de voortplanting.

(via)

De volwassen boktor krijgt men slechts zelden te zien. Ze komen op zolders in de warmste periode van de zomer te voorschijn, paren en leggen hun eieren. De boktor heeft een temperatuur van minstens 25°C nodig om actief te worden.

Hoe lang de ontwikkeling van de larven zal duren en hoe groot ze zullen worden, hangt o.m. af van de hoeveelheid voedsel die het hout bevat en van de temperatuur. De kortste periode hier te lande is drie jaar, maar boktorlarven kunnen ook tien jaar nodig hebben om volwassen te worden. De larven leven hoofdzakelijk in het spinthout; ze knagen vaak tot ze dicht onder de oppervlakte zijn gekomen en er slechts een papierdun laagje hout tussen hen en de buitenwereld over is. Als de larven op een goede dag volgroeid zijn, verpoppen ze zich. Dat gebeurt in een speciale verpoppingsgang, die met grove spaantjes is afgesloten. Voor ze in een pop veranderen, knagen ze de uitvliegopening al geheel of ten dele open, waardoor ze later als kever het hout kunnen verlaten. Het uitvlieggat, het boorpoeder en de houtspaantjes zijn gewoonlijk het eerste zichtbare teken van de aantasting van het hout door boktorren, en er kan dus meer dan tien jaar zijn verlopen sinds het hout werd geïnfecteerd.

(via)

Ik ben dus zo iemand die het allemaal wel zelf doet. Homemade and handmade hebben vaak mijn voorkeur. (Tenzij het op koken aankomt, maar dat is een verhaal apart…) Maar dus. Zo ben ik ook wat mijn haren betreft. Al ruim tien jaar verf ik mijn haren zelf. Vooruit, soms liet ik het een vriend of vriendin of broer doen, maar ik bedoel dat ik daarvoor nooit naar de kapper ging. Al was het maar omdat ik het met henna zwart verfde, en kappers daar niet aan doen.

Ook het knippen was een thuis-taak. Als kind hadden we wel een kapster aan huis, maar de laatste vijftien jaar deed ik het gewoon zelf. Dat ging niet zo makkelijk, ik wil namelijk altijd graag laagjes, en dat knipt wat lastig als je het zelf doet. Dus liet ik soms wel anderen aan mijn haar toe, maar niet zonder uitdrukkelijke instructies. Zo’n vier of vijf jaar geleden heb ik mijn haar eens drastisch proberen ontkleuren. Dat resulteerde in knaloranje haar en afgebroken strengen. Geen succes dus. Ik geloof dat ik een week later alweer de zwarte henna erin gekieperd heb. Wat was mijn haar kapot zeg, hele lagen waren afgebroken en wat er nog aan hing was droog als stro en op iedere milimeter gespleten. Ik herinner me nog dat ik aan broerlief vroeg of hij mijn punten wilde bijknippen. Door een of andere vage, nooit opgehelderde miscommunicatie knipte hij de helft van wat nog van mijn haar over was, er radicaal af. Dat is de laatste keer dat ik naar de kapper ben geweest. Aldaar hebben ze in het weinige haar dat ik nog had, een flauwe poging tot laagjes gedaan (en me een uitbrander gegeven over de staat van mijn lokken).

Vorig jaar ben ik weer begonnen met ontkleuren, omdat het zwart zo radicaal was. Ditmaal voorzichtig, in stappen, steeds een beetje lichter. Dat ging gelukkig redelijk goed, al had mijn haar er evengoed flink onder te lijden. Uiteindelijk was het een soort roodbruine mix vol split. Beter dan ravenzwart, maar ik was het eeuwige bijverven om de twee weken erg moe geworden, dus ik besloot ze een tijdje te laten uitgroeien en er af en toe wat rode henna overheen te dumpen. Dat brengt ons op mijn huidige kapsel: weer redelijk lang haar, maar in alle rood/bruin/blond tinten die er maar bestaan, en dat allemaal op èèn hoofd. Van bovenaf tot een centimeter of vijf onder mijn oor overheerst de blonde kleur. Verder naar beneden is het opeens roodbruin. Een korte impressie, meer recente foto’s kon ik niet vinden:

De laatste tijd ergerde ik me daar mateloos aan, het ziet er zo onverzorgd uit, mede doordat mijn haar ook zo dood was. Toch ben ik ook erg aan mijn lange haar gehecht, ik vind het gewoon mooier dan een korte coupe. Het enige dat ik dus dag in, dag uit deed, was een halve staart maken, zodat van voren in ieder geval dat kleurverschil niet zo opviel. Zelfbedrog heet dat, geloof ik.

Goed, u snapt het natuurlijk allang: ik ben vanochtend naar de kapper geweest.

Ik had van tevoren goed rondgeneusd op internet - krullend haar is namelijk moeilijk in model te knippen. Veel kapsels zijn onmogelijk, maar gelukkig kun je nog wel het een en ander doen. Dat ik flinke lagen wilde, stond al vast. Alleen wist ik niet zo goed of ik nu wel of niet een pony wilde. Niet echt zo’n rechttoe rechtaan ding, dat werkt niet bij krullen, maar zo’n gelaagde scheve snit, daar kon ik nog wel wat voor voelen.

Op internet stond overal te lezen dat je naar iemand moet gaan die ervaring heeft met krullend haar, anders knippen ze het al snel veel te kort, of loop je naar buiten met een onmogelijk kapsel en moet je je haren iedere ochtend zo sluik mogelijk maken met een stijltang. Niks voor mij, ik houd van mijn krullen, en mijn vrije tijd. Ook wilde ik graag een beetje een hippe kapper. Iemand die alleen maar oma’s kapt, dat zag ik niet zitten. Ik ben absoluut geen expert op kapsalon gebied, en kon met moeite (en googlen) wat namen bovenhalen van moderne ketens. En wat bleek? Eentje ligt zowaar een straat of drie van mij vandaan!

Ik trok mijn stoute schoenen aan en vertrok. Op de hoek net voor mijn bestemming liep ik langs een andere modern ogende kapsalon. Ik wierp een blik naar binnen, er stonden twee dames, die er allebei redelijk naturel en nonchalant uitzagen. (Ik heb het niet zo op gladgestreken en overgestylde personen die mijn haar moeten knippen.) Hm, zou ik? Nee, dacht ik, ik zou naar die andere zaak gaan. Ik liep dus door. Bij de volgende hoek aangekomen kon ik recht mijn uitverkoren kapsalon inkijken. Er zaten wat mensen te wachten vooraan. En oh, ze hebben een mannelijke kapper rondlopen daar. Terwijl ik de zaak naderde tuurde ik flink naar binnen. De conclusie: er liepen vier (!) kappende jongemannen rond, allemaal in pak, piepkorte haren en plakvol gel. En voor de spiegels telde ik een puber en een oma.  Meh. In plaats van binnen te stappen, draaide ik me om.

Terug naar die vorige kapsalon dus! Daar was het lekker rustig, achterin werd een vrouw in de verf gezet, en om de hoek hing er eentje boven de wasbakken. Een van de twee kapsters kwam naar de toonbank en ik stamelde mijn vragen (Niet te kort! Wel een kapsel!) en probeerde uit te vogelen of ze me snapte. Het volgende moment lag ik ook boven zo’n wasbak. En kreeg ik een ‘zwaar’ masker voor mijn haren. Wassen, spulletje erin, intrekken, spulletje eruit en iets anders erin, intrekken, spulletje eruit en iets anders erin en een hete, stomende handdoek om mijn haar, spulletje eruit en toen was het zover. Ze had met haar vingers aangegeven dat ze er niet teveel af zou knippen, wel een hoop lagen zou maken en vooraan een beetje schuin en een beetje korter. Toen ze klaar was, zag mijn haar er niet alleen gezond uit, maar ook nog leuk!

En toen gingen ze het nog even föhnen, en er wat spul insmeren.

Ik liep de zaak uit met iets dat het midden hield tussen de volgende beelden:

En ik overdrijf dus echt niet. Ik was ontploft. Ik voelde me jaren tachtig. En het ergste van alles: ik moest nog even naar de drogist voor scheermesjes. En lieve mensen, ik overdrijf nu echt niet, en ik beeld me niks in. De helft van de tegenliggende mensen keek me verschrikt aan. De andere helft zwaar gefascineerd, zoals je naar een platgereden haas met de nodige blootliggende ingewanden langs de weg kunt kijken. Verwoed probeerde ik het haar dat zo goed als rechtop op mijn hoofd stond plat te kammen door er met mijn vingers doorheen te gaan. Zodra ik het einde van mijn lokken bereikte, sprong de hele boel weer vrolijk omhoog. Ik ben nog nooit zo snel Kruidvat in en uit geweest, en ik was blij toen ik mijn voordeur achter me sloot.

Na het nodige water en het werk van mijn vingers herkende ik mezelf weer in de spiegel. En ik moet toegeven: dat masker heeft flink geholpen. En mijn haar is best leuk geknipt. En het ziet er allemaal goed verzorgd en bij de tijd uit. Dus eigenlijk ben ik gewoon tevreden! Ik moet wel altijd wennen aan korter haar, ook wanneer ik het zelf bijknip heb ik altijd een paar dagen nodig om aan mijn nieuwe gezicht te wennen. Ook vind ik mezelf er wat jonger uitzien nu, ik heb nu eenmaal een muizengezichtje, maar ik heb besloten me daar niet te druk over te maken. Ik denk, heel voorzichtig, dat ik er gewoon wel blij mee mag zijn. Een hoop dood stro is eruit geknipt, er zit weer model in waardoor mijn krullen alleen maar mooier uitkomen, en het extreme kleurverschil is een beetje minder opvallend nu. Taadaa.

Deze set glazen:

Al ruim een half jaar stond driekwart van de keukenspullen in de kelder opgeborgen in dozen, wegens gebrek aan keuken. Toen die keuken er eindelijk was, kon ik alles gaan uitpakken. Af en toe kwam ik wel een ik-was-vergeten-dat-ik-dit-had object tegen, wat leuke verrassingen opleverde. Maar bij het uitpakken van deze glazen was het toch een ander verhaal. Ik kan me werkelijk, totaal, absoluut niet herinneren dat ik deze glazen ooit gekocht of gekregen heb. Gewoon niet. Ik had ze zelfs nog nooit gezien. En toch zaten ze netjes in keukenrol verpakt stuk voor stuk in mijn verhuisdoos. Onbegrijpelijk.

Dit doosje met discutabele thee:

Ik ben een thee-liefhebber. Wanneer ik langs een smaakje kom dat ik nog niet geproeft heb, moet ik het altijd meenemen. Zo kwam ook dit doosje in mijn huis terecht. Jasmijn, een heerlijke zachte geur. Ik heb er ook wierook van gehad, en zelfs parfum denk ik. Ook drink ik graag White-tea, gemaakt van bloesems en dus heel licht van smaak. Ik had verwacht dat deze Jasmijnthee ongeveer te vergelijken zou zijn met de White-tea, misschien een tikje bloemiger, zoeter. Maar wat blijkt? Deze thee smaakt nergens naar. En dan bedoel ik niet dat hij vies is, nee, ik bedoel letterlijk dat hij geen smaak heeft. Geen enkel vleugje, gewoon totaal niet. Ik heb een van de zakjes een tijdje laten trekken in mijn kopje. Het water verkleurde amper, maar dat is ook zo bij de White-tea. Uiteindelijk nam ik een gretige slok, vol verwachting en met mijn smaakpapillen op scherp. Niets. He-le-maal niets. Ik heb gewoon een kop heet water gedronken. Waarom staat dit doosje dan nog steeds in mijn huis, vraagt u zich dan af. Goed punt. Ik denk dat ik het gewoon moeilijk vind om zo’n verse, amper aangeraakte doos vol theezakjes weg te moeten gooien. Misschien komt er een dag dat ik smacht naar een heerlijk kopje heet water? Dan kan ik zo’n zakje erin hangen en doen alsof? Misschien dat ik het niet weggooi zodat ik vervelend bezoek deze nep-thee kan aanbieden, stiekem gniffelend wanneer ze een slok nemen?

Mijn geliefde plastic kakkerlak:

Ik heb dit gedrochtje al jaren. In het vorige huis hing hij altijd aan een van de spotjes boven het aanrecht, klaar om de nodige verwarring te veroorzaken. Ja, triest maar waar: dat is mijn soort humor wel. Ik heb sowieso iets met insecten en aanverwante verschoppelingen, dus dit beestje had direct een plekje in mijn hart. En het aantal mensen dat een vies gezicht trok of schrok of terugdeinsde wanneer ze kennis met hem maakten, kon mij zeer bekoren. Maar toen we het huis gingen verkopen, en er dus geregeld vreemde personen binnen kwamen om ons huis op thuiswaardigheid te inspecteren, leek het me een wijs idee mijn beestje voorlopig maar op te bergen. Zo gezegd, zo gedaan. Nu woon ik dus al ruim een half jaar in mijn nieuwe huis, en toch heb ik mijn kleine vriendje nooit een plekje gegeven in al die maanden. Ik denk dat ik de reden daarachter wel weet. Het beestje steekt zo lekker af tegen een net en opgeruimd huis. Maar dit huis was maandenlang een bouwput, vol rommel en dozen en gereedschap en puin en van hot naar her schuivende meubels. Het dingetje zou gewoon niet toch zijn recht zijn gekomen, naar mijn bescheiden mening. Het goede nieuws: nu ik hem zojuist uit zijn doosje heb gehaald om zijn knappe verschijning op de gevoelige plaat vast te leggen, heb ik hem daarna ook maar meteen een vers, fris, schoon, nieuw plekje gegeven in een hoekje van de blinkend nieuwe keuken. Zijn glorie is dus bij deze in ere hersteld!

Dit irritante zakje:

Jazeker, dit ding is de enige echte gum ‘N asbag. Wat een pakkende naam he? Een mengeling tussen Nederlands en Engels, vermoedelijk om hip te lijken. Hoe dan ook: dit ding heeft lief ooit gevonden op een website waar het gratis te bestellen was. Hij vindt het maar niets wanneer ik mijn peuken zomaar op straat gooi. Het ding ligt nu al zo’n jaar in een lade te verstoffen. In principe ben ik de beroerdste niet hoor, wanneer ik een dagje naar het strand of het park ga, neem ik vaak de portable asbak uit de auto mee, om de natuur sigarettenpeukvrij te houden. Maar dit dingetje, deze gum ‘N asbag, is eng. En een onding. Het is een soort buideltje, gevoerd met iets dat nog het meest op stevige aluminiumfolie lijkt. Achterin zit nog een klein vakje waar wat flinterdunne papiertjes inzitten, om je kauwgom in te wikkelen alvorens hem in dit zakje te deponeren. Onder het flapje staat een gebruiksaanwijzing. Je moet je peuk erin doen, en vooral niet wrijven of drukken. Binnen 20 seconden dooft het ding vanzelf. (Wordt er nu van mij verwacht dat ik een brandende sigaret in dat buideltje stop en deze dan doodleuk in mijn achterzak steek ofzo? Ben ik de enige die dan om de zoveel seconden zou checken of ik nog niet in brand sta?) Leuk bedacht, maar helaas niet erg praktisch. De binnenruimte is met moeite drie vingers te noemen, en dan nog maar een paar centimeters hoog. En vooral: erg strak. Het is mogelijk om er 1 peuk in te dumpen, wellicht 2 als je goed je best doet. Maar je moet wel wringen om het ding erin te krijgen. Zoals op de foto te zien is, is het een plat zakje, dus het vouwt niet echt open. Niet wrijven en drukken is dus zo goed als onmogelijk. En na twee uur past er al geen sigaret meer bij, dus echt een dagje zijn nut bewijzen zit er niet in. En dan deze woorden: ‘herbruikbaar (afwasbaar).’ Dus ik moet die twee peuken er uiteindelijk uit peuteren, het zakje op een of andere manier onder de kraan zien te houden en het proberen af te spoelen terwijl het amper open gaat. Laat staan dat een spons of een borstel erin zou passen. Sorry, maar geef mij dan maar gewoon een normale asbak met een deksel, die makkelijk te legen is en nog makkelijker te poetsen. Recentelijk zijn een aantal gemeenten hier in de buurt begonnen met het uitdelen van draagbare asbakjes. Inclusief deksel of sleuf, en nog mooi om te zien ook! Misschien dat ik daar wel mee uit de voeten zal kunnen.

Deze fantastisch belachelijke advertentie:

Deze kwam achter het behang vandaan. Uit een hele oude krant. Ik kan het dingetje simpelweg niet weggooien, omdat de kans erin zit dat ik een van de allereerste seksadvertenties in een krant in mijn huis heb liggen. De tekst is zo fout en tegelijkertijd zo geweldig dubbelzinnig en toch vaag, dat het gewoon te mooi is om er afscheid van te nemen, maar er een praktisch nut voor verzinnen lukt me niet. Het antieke ding inlijsten slaat nergens op natuurlijk, maar toch mag het op een of andere manier niet ongebruikt blijven. Ik deel het dan maar integraal met jullie, mijn lezers!

‘Voor u mevrouw,

Verdien minstens 6000 fr. per maand.

Wij zoeken voor onze propagandadienst (afleggen van huisbezoeken)

2 vriendelijke dames of juffrouwen

minstens 18 jaar oud

Interessante voorwaarden (fixe + kommissie)

Bediendenkontrakt
Vijfdagenweek
Terugbetaling onkosten.
Verplaatsing met wagen van de firma.

Nieuwelingen worden opgeleid.

Schrijven naar S.E.X. bureel blad.’

Ze was zelfingenomen. Ze overheerste haar man. Ze wist het altijd beter. Ze had overal een mening over, en die mening was uiteraard de enige juiste. Ze pochte over haar sociale geliefdheid. Ze wilde graag een klasse hoger leven dan de rest. Haar regels moesten altijd gevolgd worden. Ze dacht dat ze mensen kon kopen. Ze dacht dat ze mensen moest kopen.

En tegelijkertijd was ze een warmbloedige vrouw, met het hart op de juiste plek. Ze zorgde graag en goed. Ze hield werkelijk van de mensen om haar heen. Ze wilde ze graag een - in haar ogen - ideaal leven bieden. Ze kon mooi zingen, in de ochtenden, of terwijl ze ons in bad deed, of tijdens het aardappelen schillen. Ze kon oneindig goed koken en bakken. Rabarbertaart, ik ben er nog steeds gek op. Reerug, fazant, bij haar heb ik dingen gegeten die ik daarvoor zelfs nog nooit gezien had.

Mijn herinneringen aan haar zijn zo dubbel. Ze is de zus van mijn oma, mijn oudtante dus. Toch was ze altijd gewoon tante. En hij gewoon oom. Beiden wit haar zolang als ik ze ken. Onze vakantieweken bij hen. De trein- en taxiritten door de hele Benelux. Zijn passie voor opera, wij op kussens op de vloer voor de televisie, die vreemde wereld ingezogen. Onze bezoeken aan de schouwburg, in onze netste kleren. Haar naaikamer. Wanneer ze achter haar naaimachine zat, kon ik uren verdwalen in de spullen die daar lagen, haar helpen wanneer het maar mocht. De grote Barokke spiegel in de gang. Zij hadden katoenen tafellopers, weckpotten, een braadslede, een rechaud, springvormen, een secretaire, een composthoop: allemaal dingen die bij ons thuis niet te vinden waren. De avonden dat ze ons in de woonkamer zelfverdediging aanleerde. De zonnige dagen in de tuin, onder de luifel. Iedere ochtend haalde mijn oom verse aardbeien, ik at er zeker een kilo per dag van. Samen wafels bakken. Tegen haar aankruipen op de bank tijdens een enorme onweersstorm. De verhalen over mijn moeder en haar broers en zussen, die ze ook had zien opgroeien.  Zijn avonturen in de mijnen, vroeger. Hoe hij voor 11 gulden per week werkte in de schachten. Hun veel te riante geldbedragen voor verjaardagen en andere feestdagen.

En tegelijkertijd voel ik nog hoe boos ik was wanneer ze in mijn ogen belachelijk deed. We hielpen hen in het huishouden, maar alles moest op hun manier. De stofzuiger moest opgetild worden en niet voortgetrokken. Dan zuigen tot aan dat ene richeltje op het Perzisch tapijt, en geen millimeter verder. Eerst in die hoek, haal het niet in je hoofd om aan de andere kant te beginnen. Als het mijn broer of mij echt teveel werd, renden we de tuin in, om daar aan de buizen van de wasdraadpalen te gaan hangen en zwieren tot onze kinderlijven weer rustig waren. Ik had altijd blaren op mijn handpalmen van die ijzeren buizen, net onder de aanzet van je vingers. Hij kwam uit Wallonië, zij uit Limburg. Hij sprak gebrekkig Nederlands, zij vloeiend Frans. Wanneer ze grote-mensen-zaken moesten bespreken of onderling onenigheid uitvochten, schakelden ze altijd over op Frans. Wij konden altijd de strekking wel raden, kregen wat woorden mee, maar voelden ons toch buitengesloten. Hij had zijn eigen taaltje gemaakt in de loop der jaren, een mengelmoes tussen Frans, Nederlands, Limburgs dialect en wie weet wat nog meer. Hoe zij hem keer op keer bleef corrigeren wanneer hij weer zo’n zelfverzonnen woord zei. ‘Het is snee, Pierre, een snee brood. Geen schnei.’ Hoe hij dan wat gromde en het toch weer fout zei. Zijn vorm van rebellie. De enige. Haar opmerkingen over ons leven, wat we allemaal fout deden in haar ogen. Ik heb een keer mijn beste vriendinnetje meegenomen, maar die kon haar goedkeuring niet wegdragen. Ze werd zelfs zo zenuwachtig, dat ze haar stuk taart niet meer zonder morsen kon eten, wat mijn tantes mening uiteraard alleen maar versterkte. Hoe zij steeds het woord overnam van mijn oom, hem geen enkel verhaal liet vertellen, de aandacht naar haarzelf toetrok, keer op keer.

En toen kwam de dag dat ze ons toevertrouwde dat de buren hen weg probeerden te pesten. Opeens werden persoonlijke zaken niet meer in de keuken besproken, ‘want de buren hadden een gat in de muur gemaakt om hen af te luisteren’. Uiteindelijk lieten ze hun thuis achter, hun afbetaalde riante hoekhuis vol herinneringen, en gingen in een luxe flat wonen. Onze bezoekjes werden toen al minder. Wij puberden er op los, konden hun oude-mensen-leven daar moeilijk bij hebben. Hun nieuwe huis kon haar angsten niet intomen, ditmaal was ze ervan overtuigd dat de bovenbuurman haar probeerde te vergiftigen via het luchtkanaal in het toilet. Op een dag stond er een enorm luchtzuiveringsapparaat in de woonkamer, vol draaiknoppen en lampjes. Ze hadden hun eigen logica verzonnen: als het lampje groen was, was de lucht zuiver. Sprong het op oranje, dan was de buurman weer bezig, en zetten ze snel alle ramen en deuren open tot het lampje weer groen blonk. Ik vond het moeilijk, wist niet zo goed wat ik moest doen: ontkennen of meespelen. Wat zou meer kwaad doen? Het waren haar angsten, maar hij had ze overgenomen, zoals haar mening altijd de zijne werd uiteindelijk. Je ziet het vaker bij bejaarden, absurde angsten. Vaak is het gericht op de verwarming, omdat dat ding nu eenmaal tikt en sist en bonkt zonder dat je er iets aan kunt doen. Maar bij haar was het op andere mensen gericht, die haar kwaad wilden doen.

Mijn broer en ik kwamen steeds minder, onze levens lagen steeds verder uit elkaar. Dan belde zij op, dat ze nog wat keukenspulletjes had, en of ik die misschien wilde hebben. Of dat ze een nieuwe videorecorder hadden, en of wij die voor hen konden instellen. Ik belde mijn broer op en haalde hem over weer eens langs te gaan samen. Achteraf begrijp ik dat ze ons gewoon misten, eigenlijk heel eenzaam waren. Zelf nooit kinderen gehad. Weinig tot geen bezoek over de vloer. Hun leven was heel klein. Toch voel ik nu vooral hoe goed ze het bedoelden. Het doet me pijn dat ze dachten sloten met geld ertegenaan te moeten gooien om mensen in hun buurt te houden. Al kon ik het altijd goed gebruiken, toch voelde het niet normaal. Ik mocht ze gewoon voor wie ze waren, de dagen bij hen thuis doorgebracht zijn me veel meer bijgebleven dan onze uitstappen met hen. Haar appeltaart was me meer waard dan hun enveloppen. Maar ze wisten niet beter, vrees ik. Hoe moeilijk het geweest moet zijn voor ze, om te merken dat we uiteindelijk toch niet meer kwamen, ondanks hun pogingen. Mijn oom is nog een paar keer langs geweest in de kledingwinkel waar ik toentertijd bedrijfsleider was, altijd met een of ander excuus, maar eigenlijk gewoon om me te zien, te vragen of ik langs kwam. Ik ging nog af en toe. Mijn sigaret moest ik op het balkon roken, geen probleem. Mijn oom kwam bij me staan, we genoten van het uitzicht, praatten samen, zonder dat zij ertussen kwam. Ik had een cd van Laïs gekocht. Daar stonden we, veertien hoog, het boekje in onze handen, hij helemaal in zijn element dat hij de Franstalige teksten voor mij kon vertalen. Zijn gniffel toen een zin ondeugend was.

In februari liep mijn tante nog aan mijn ooms arm door de stad. Gisteravond belde ik mijn moeder. Ze was mijn oom tegengekomen. Hij sprak voor het eerst uit dat het niet goed met mijn tante ging. Hij ontweek het woord, maar mijn moeder snapte het al snel. Hij vroeg of ze nog even mee naar binnen wilde gaan. Dat deed mijn moeder. Hij waarschuwde wel dat hij nooit wist hoe hij haar aantrof. Hij heeft haar sleutels moeten afnemen, moet haar opsluiten in huis. Wat mijn moeder aantrof was een verwilderde, verwarde vrouw. Ze was altijd tot in de puntjes verzorgd, maar daar is nu niets meer van terug te vinden. Haar kleding een samenraapsel, haar haren veel te lang en in pieken rond haar ingevallen hoofd. Haar blik op oneindig. Ze weet niet meer wat ze doet. Mijn moeder vertelt dat mijn oom nog snel een taart ging kopen, iets dat mijn hart een beetje breekt. Zij, die altijd zo trots waren op hun eigen gebakken taarten. En ook: hij die zo blij is bezoek te hebben, daar hoort een taart bij - hoe erbarmelijk de omstandigheden ook zijn. Mijn tante staat in de keuken, weet niet meer hoe een waterkoker werkt. Staart naar de vers gekochte taart, weet dat er iets mee moet gebeuren, maar moet mijn oom roepen om erachter te komen wat precies. ’s Nachts dwaalt ze soms door het huis, trekt haar kleren uit of aan, mompelt wat. Hij heeft al met de huisarts gepraat, maar wil haar zo lang mogelijk bij hem in huis houden. Nu staat hij er opeens alleen voor. Zij deed overal het woord, omdat de meeste mensen hem niet begrijpen. Ik verstond hem altijd, omdat ik hem kende. Maar een of andere telefoniste kan er weinig logica in ontdekken vrees ik. En hij, die zo vergroeid is met haar, op het symbiotische af. Haar op handen droeg. Hoe moeilijk moet het zijn om de aftakeling te moeten aanschouwen. Machteloosheid. Verdriet.

En hier zit ik. Een jaar geleden heb ik een paar dagen getwijfeld of ik ze een brief zou schrijven, om mijn avonturen in België met ze te delen. Zijn land, per slot van rekening. Maar ik durfde niet. Wist niet of ze erop zaten te wachten. Nu sla ik mezelf voor mijn hoofd, had ik het maar gedaan. Had ik ze maar laten weten dat ik nog geregeld aan ze denk, dat ik dankbaar ben voor wat ze me hebben gegeven al die jaren. Welkom zijn is onbetaalbaar. Ik ben niet vergeten hoe onmogelijk ze soms waren, hoe mijn tante kon drammen over zaken waar we anders over dachten. Maar dat neemt niet weg dat ik van ze houd. Gisternacht in bed kon ik de slaap niet vatten. Onze gezamenlijke herinneringen dwarrelden door mijn hoofd. Flarden leven. En hoe zal het nu gaan? Sta ik uiteindelijk op haar begrafenis, me een trut te voelen dat ik me zo van ze heb afgekeerd de laatste jaren? Enerzijds wil ik mijn oom nu een hart onder de riem steken. Maar tegelijkertijd voelt dat als mosterd na de maaltijd: haar kan ik al niet meer bereiken. En nu opeens opduiken, nu het slecht gaat, ook niet echt vrijblijvend en oprecht. Hij heeft zijn handen nu vol aan zorgen voor mijn tante, aan accepteren dat ze in drie maanden keihard achteruit is gegaan, en dat voorspelt waarschijnlijk weinig goeds. Mijn moeder en mijn oma, haar zus dus, hebben afgesproken regelmatig langs te gaan. De zussen hebben ook niet altijd op goede voet met elkaar gestaan, maar dat doet er nu opeens niet meer zoveel toe. Een deel van mij wil mee gaan, mee er voor hen zijn. Een ander deel is rationeler: we hebben al jaren geen contact meer, zo werkt dat niet. En ik woon in een ander land, niet echt om de hoek. Een brief schrijven heeft ook weinig zin, zij was degene die kaarten altijd vertaalde en geschreven zinnen uitlegde.Ik houd het dus voorlopig maar op overgebrachte groeten en sterkte, op meeleven van een verre afstand. Maar het zit me niet lekker. Had ik maar, had ik maar, had ik maar.

Ook ik had het gisteravond over het nieuws van de dag. Vanuit België volgde ik de berichten van de online kranten op de voet. Mijn eerste reactie was een afgrijselijke gedachte: Vier doden? Dat valt toch reuze mee.

In het journaal hoor je zo vaak van honderden, duizenden en nog meer doden bij uiteenlopende rampen. Het is erg, maar voor een deel word je er immuun voor. Gelukkig maar voor een deel. Dat andere deel van mij, dat zat met rillingen over de rug te kijken naar het filmpje waar de slachtoffers nog over de grond vliegen en er druk wordt gereanimeerd. Ik hoefde me maar een seconde voor te stellen hoe het zou voelen als je daar stond, of erger nog: lag, om te weten dat iedere dode er een teveel is, iemand die nietsvermoedend zijn familie en vrienden verslagen achter moet laten, en dan nog op zo’n mensonterende manier.

Een walgelijk bizarre daad. Eentje waar weinig voorbereiding aan vooraf lijkt te zijn gegaan. Een grote Hummer aanschaffen bijvoorbeeld. Het lijkt bijna op de dag zelf beslist, tijdens een psychose of iets dergelijks. Ik sprak tegen mijn vriend iets uit wat je eigenlijk niet mag zeggen, maar ik zei het toch.

‘Eigenlijk had het nog veel erger kunnen zijn. Ik probeer niets te bagatelliseren, begrijp me niet verkeerd, maar toch. Die man had meters ver door het publiek kunnen rijden, daarmee in plaats van tientallen, honderden gewonden en doden kunnen maken. Het valt me op een bepaalde manier nog mee dat hij het niet op al die Koningshuisgezinden voorzien had, maar op het handjevol mensen dat op die bus reed, het Koningshuis zelf dus.’

Helaas moest dat zwarte autootje wel door het publiek rijden om bij de bus uit te komen. En dat leverde de afgrijselijke werkelijkheid op. Stel je voor, je staat langs de weg, je kinderen zitten voor je op de grond in kleermakerszit. De volgende seconde vliegen de mensen om je heen over de straat, bloed en paniek, je zoekt instinctief naar je gezinsleden, je vrienden, zijn ze allemaal ongedeerd? Voor een heel aantal van de toeschouwers werd die laatste vraag negatief beantwoord. Onwerkelijk gruwelijk.

Vanochtend las ik de laatste nieuwe informatie over de zaak. Dat de man is overleden, en dus nooit meer opheldering kan geven. In datzelfde gesprek met mijn vriend gisteravond had ik nog uitgesproken dat ik hoopte dat hij het zou overleven. Zodat alle nabestaanden een soort rust zouden kunnen vinden in de komende maanden, wetende dat de man werd veroordeeld voor zijn daden. Maar ook hoe bizar het moet voelen als dokter, wanneer je zo iemand aan het oplappen bent.

Vanochtend las ik dus alle berichten over het onderwerp. Daarbij stuitte ik op een gegeven moment op het volgende stukje:
“Een droevige dag, inderdaad. Al kon je gisteren uit vele gesprekken, op straat maar ook op radio en tv, ook veel opluchting proeven. Niemand durft het echt uitspreken, maar velen denken:…” Ik dacht: nu komt het. Wat ik gisteren uitsprak, staat hier gewoon geschreven. Maar toen las ik verder. “…stel je voor dat niet Karst T., maar wel een meer ‘professionele’ terrorist met een bomauto de bus met de hele koninklijke familie geraakt had?”

Ik stond perplex. Het was nog niet in me opgekomen dat het een grotere ramp is wanneer Bekende Mensen sterven door zo’n daad, dan de onbekende, ‘gewone’ mensen. Ik vind het ronduit belachelijk. Natuurlijk, dat gedeelte van de explosieven, daar kan ik in meevoelen. Wie weet waren er dan nog veel meer slachtoffers gevallen. Maar om het nu een opluchting te vinden dat Trix en Lex en Maxima ongedeerd zijn, terwijl de buurjongen, de overbuurvrouw en je achternicht overleden zijn aan hun verwondingen, dat kan ik echt niet begrijpen.

Laat ik het dan maar op tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid door de schok houden. Een andere manier om zo’n opmerking te plaatsen is er niet, voor mij.

Het was een week of twee geleden. Ik stond ’s ochtends mijn tanden te poetsen voor de spiegel. Ik keek op, en zag tot mijn verbazing een rode streep tussen mijn wenkbrauw en mijn oog. Ik leunde iets naar voren en moest concluderen dat ik tijdens mijn slaap een sneetje in mijn rechter oogkas had gefabriceerd. Het was geen oppervlakkige kras te noemen, maar ook niet echt een diepe wonde. Het was een kaarsrecht lijntje, diagonaal onder mijn wenkbrauw, bijna tot aan mijn oog, felrood door het pasgevormde korstje.

Ik heb nooit echt lange nagels, dus kon me niet voorstellen dat ik opeens mijzelf gekrabd had. Daarvoor was het sneetje ook net te breed en te diep. Ik bekeek mijn handen en kon alleen maar verzinnen dat ik met een van mijn ringen een rare beweging gemaakt moest hebben. Op zich ook niet voor de hand liggend, ik slaap al jaren en jaren met dezelfde ringen aan mijn vingers, en echt scherpe hoeken hebben ze ook niet. Ach, er was toch geen manier meer om achter de oorzaak van het piratenteken te komen.

De eerste twee dagen met mijn nieuwe look kwam ik erachter dat ik vaker dan ik dacht met mijn wijsvingers over mijn wenkbrauwen strijk. Normaal een onbewust gebaar, maar door het sneetje iedere keer irriterend pijnlijk omdat ik blijkbaar het wondje steeds open trok. In de loop van de week heelde mijn sneetje gelukkig, ik heb er zelfs maar een enkele keer flink aan gepeuterd, toen het korstje al aardig los begon te komen. Alles wat er nu van rest is een vaag rood schijnsel waar mijn huid nieuwer is dan de rest van mijn gezicht.

Gisterochtend werd ik wakker met een nieuwe snee. Ditmaal begint het dingetje ergens in mijn haargrens, rechts van mijn scheiding, en eindigt het op mijn voorhoofd. Deze is niet zo kaarsrecht, maar een beetje wiebelig. Ook is hij wat langer. Toch komen diepte en breedte overeen met het eerste exemplaar. Een duidelijk geval van ‘zelfde oorzaak’  dus. Maar die oorzaak, die blijft nog steeds een raadsel. Het enige dat ik anders doe dan voorheen, is af en toe mijn hoofd op mijn palm rusten in bed. De piercings in mijn oren kunnen tot een jaar tijd nodig hebben om te helen, want gezet in kraakbeen, en inderdaad is erop liggen nog altijd gevoelig. Toch slaap ik zo al enkele maanden, met die hand dus onder mijn hoofd, om de druk op mijn oor te verminderen.

Waarom ik nu dus opeens mezelf verwond blijft erg onduidelijk. De eerste snee viel nogal op en was moeilijk te maskeren, de tweede kan ik gelukkig onzichtbaar maken door mijn haar eroverheen te draperen. (Wat dus ook betekent dat ik er naar hartenlust aan ‘mag’ peuteren van mezelf, want het valt toch niet op als er een litteken van komt.) Toch hoop ik dat ik hier geen gewoonte van ga maken. Een gezicht vol krassen, dat is moeilijk uit te leggen en echt mooier word je er ook niet van. Ik heb mezelf dan ook stevig toegesproken, en gezegd dat ik dit soort onbewuste hobby’s niet op prijs stel aan mezelf. Dat er, als ik er dan nachtelijke taken op na moet houden, wel duizend dingen zijn die zinvoller of leuker zijn dan mezelf bekrassen.

Nu maar hopen dat ik naar mezelf luister.

Ik moet u iets bekennen. Ik woon nu al ongeveer een half jaar in deze nieuwe straat. Een fijne straat, met bankjes en boompjes en plantenbakken, zoals ik al eens verteld heb. Ook een straat met hele smalle parkeerplaatsen. Dat komt, zo vertelde de overbuurman en eigenaar van de kapsalon, doordat het straatcomité dertig jaar geleden dacht dat de auto’s van tegenwoordig vooral compact en klein zouden zijn. Een kleine misrekening. Hij verontschuldigde zich met een lach. Onze straat heeft dus ook veel afgebrokkelde muurtjes. Die muurtjes behoren toe aan de plantenbakken. En die zijn niet echt strategisch geplaatst. Ik bedoel, het ziet er leuk uit, van die puntige uitsteeksels midden in de straat. Maar helaas een hel om omheen te parkeren. Ook onze auto heeft al eens tegen zo’n plantenbak aangezeten. Gelukkig rijdt de gemiddelde parkeerder heel traag, en hadden we dus geen schade. Natuurlijk zijn niet alleen de plantenbakken doelwit, ook de auto’s die tegenover elkaar geparkeerd moeten staan zijn een zwakke plek. Zo nu en dan kussen er wat bumpers en aaien er wat deuren.

Zo ging zondagochtend om negen uur de bel. Ik opende de deur en vond daar een overbuurman van een paar huizen verderop. Die vroeg naar ‘meneer’. Omdat ‘meneer’ in die zwarte jeep rijdt, toch? Ik moest hem teleurstellen, onze auto is groen en geen jeep. Oh, vertelde hij, dan had hij zich vergist. De zwarte jeep stond tegenover de enorme rode auto van de betreffende buurman geparkeerd, ik zag de bui dus al hangen. Op dat moment kwam er een man aangelopen met twee gitaren en een koffer. Op de zwarte jeep stond een logo dat naar muziekinstrumenten verwees. De buurman heeft zijn wiskunde goed onder de knie, want hij kon vliegensvlug 1 en 1 bij elkaar optellen. Dat zal de eigenaar van de jeep zijn, riep hij dan ook verhit, en liet mij met ferme passen achter. De neiging te blijven luisteren daar aan die deur onderdrukte ik, zoals het een goede buur betaamt, en ik liep dan ook weer netjes naar binnen.

Terwijl ik de deur achter me sloot, maakte ik de balans op van mijn buur-zijn. Ik zeg altijd netjes gedag tegen de linkerbuurvrouw, en al haar kinderen en verzorgsters die in en uit lopen daar. Ik heb zowaar een sociaal praatje met de kapsalonbuurman gehouden, voor mijn eigen deur, terwijl ik net van de dierenarts kwam en mijn kattebeestje dus heel zielig in een plastic draagkooitje zat. (En door ons gesprek heen miauwde, alsof ze me iets duidelijk wilde maken.) Ook praat ik af en toe met de rechterbuurvrouw, Mia, een kwieke oude dame die wel van sociaal contact houdt. Mia heeft al eens een pakketje voor mij aangenomen toen ik niet thuis was. En een handgeschreven briefje in mijn bus gegooid om dat te melden. En toen ik mijn post kwam ophalen, vertelde ze mij dat ze het totaal geen probleem vond, van dat pakketje. Dat we daarvoor toch buren waren.

Mijn score op de straatschaal zag er dan ook goed uit, besloot ik tevreden. Ik was niet eens boos dat de buurman zo vroeg had aangebeld! Nadat ik de sleutel in het slot had omgedraaid, zette ik een paar stappen de gang in. Mijn oog viel op een brief die op de verwarming lag. En toen, daar, op dat moment, verschoof ik drastisch op de straatschaal en helde ik vervaarlijk op het randje van asociaal.

Zie, op de verwarming lag een brief van de watermaatschappij. De enveloppe was al opengescheurd door mijn wederhelft, voor we erachter kwamen dat deze rekening niet voor ons bestemd was. In het venstertje was duidelijk Mia te lezen, en ook het huisnummer klopte niet. Ach, zeiden wij tegen elkaar, dat moet naar de buurvrouw. Een beetje vervelend dat we die rekening open hebben gescheurd, maar zoiets kan nu eenmaal gebeuren.

En zo verstreken er twee weken. En de ondertussen goed opgewarmde brief lag dus nog steeds op de verwarming in mijn gang. Wortel te schieten. Hoe vaak zal ik erlangs gelopen zijn? Zeker vijfentwintig keer denk ik. Ik pakte het ding in mijn handen. En toen kwam het dilemma: moet ik nu een opengescheurde rekening die al twee weken in mijn huis ligt aan de buurvrouw gaan overhandigen? Na wat zuchten en steunen besloot ik dat de vermaledijde rekening moest verdwijnen in de vergetelheid. Ik kon simpelweg niet meer bij de buurvrouw aankomen met dat antieke ding.

Ik zal dus in ontkenning blijven als er ooit over vermiste rekeningen wordt gesproken. Of wanneer de buurvrouw komt aanbellen met de vraag of ze even een pannetje water mag lenen omdat in haar huis om onbekende redenen het water is afgesloten. En dat laatste mag echt niet gebeuren! Wanneer de buurvrouw namelijk bij mij aan zou bellen vandaag, zou ze oog in oog staan met haar verdwenen rekening. Ik heb hem namelijk nog niet weggehaald van zijn vaste plek. Ditmaal niet omdat ik het vergeten ben. Ik wil simpelweg niet de beul zijn die het ding bij het oud papier smijt. Dan is het namelijk officieel: er huist in mij een ongelofelijke slechte buur. Eentje die zomaar post van de buren weggooit. Stel je voor zeg. Nee. Ik wacht gewoon tot ‘meneer’ het doet.

Helaas is ‘meneer’ niet zo van het opruimen… Ik vrees dus dat ik nog vele dagen geconfronteerd zal worden met mijn slechte buur-zijn als het aan hem ligt. Maar, bedacht ik me heel slim, als ik er nu een logje over schrijf, dan pikt hij de hint vast wel op! Duimt u mee?

Oh, en ik ga er helemaal van uit dat mijn geheim veilig is bij u, lezers. Dat u met geen woord rept van mijn asociale inborst. En gewoon heel aardig naar me bijft glimlachen. Precies zoals ik naar Mia glimlachte toen ik net thuis kwam en haar op de stoep aantrof.

Ik kijk naar de punten van mijn schoenen, ze piepen zo leuk onder mijn broekspijpen vandaan. Voor ik ze aan kon trekken moest ik ze eerst stevig afstoffen, niet alleen omdat ik ze maanden niet gedragen had, maar vooral omdat er verbouwingen in huis waren geweest, die overal een dikke laag stof en zand op achtergelaten hadden.

En nu loop ik mijn straat uit, zo nu en dan blij naar mijn tenen starend. Ik weet wel dat ik eigenlijk mijn hoofd in mijn nek moet leggen en de zonnestralen op mijn gezicht moet voelen, maar voor mij zit de lente vandaag in mijn schoenen. Sokloos wandel ik naar het zebrapad, genietend van iedere zomerse stap.

Ballerina’s heten ze geloof ik. Maar in gedachten noem ik ze gewoon lekker ‘mijn zwarte schoentjes met wit graffiti-friemeltje’. En dat friemeltje, dat doet het hem. Dat hypnotiseert mij bij iedere stap. Voet naar voren, friemeltje bekijken, volgende voet naar voren, tweede friemeltje bekijken. Ondertussen heeft het eerste friemeltje zich in mijn broekspijp verstopt, maar niet getreurd: het komt gewoon weer even vrolijk boven water bij iedere nieuwe stap.

Bij het zebrapad aangekomen voegt een wat oudere man zich bij mij. Gezamenlijk stappen we naar de overkant, de auto’s remmen af en ik laat de man een stap op me voor lopen. We hebben hetzelfde tempo namelijk, en als ik niets aan de situatie doe, lopen we dadelijk een heel eind naast elkaar. De man is bruin. De man is grijs. De man is een beetje geblokt. Ik vind bruin een sympathieke kleur voor kleding, en grijs haar duidt veelal op vriendelijkheid. Ik besluit de man aardig te vinden, ondanks zijn geruite bloesje.

Op de stoep aan de overkant aangekomen blijkt hij inderdaad ook naar links te gaan. We wandelen in ganzenpas met de zon op onze kruin. Ik bekijk de statige dames in een etalage. Daar zit de zomer ook al in, aan de felle kleuren, uitbundige bloemenmotieven en korte rokjes te zien. Mijn blik daalt weer af naar mijn voeten. Mijn zomer is leuker dan die van jullie. Mijn zomer wandelt en heeft tevoorschijn piepende friemeltjes.

De aardige man doet een hupje naar links en draait zijn bovenlijf naar mij om. Zijn gezicht blijkt met mijn aanname te kloppen. Met een aangenaam doorleefde stem vraagt hij of er hier in de straat een parfumerie ligt. Ik knik, vertel hem met uitgestrekte arm en wijzende vinger dat hij er al bijna is. Vrolijk deelt hij mij mede dat hij dat niet wist. Ik weet niet of en hoe ik daarop moet reageren.

‘Ik weet het wel, maar dat weet u al.’ Nee, dat slaat nergens op. ‘Dan weet u het nu.’ Dat klinkt weer zo belerend. ‘Dat dacht ik al aan uw vraag te merken.’ Pff. Ik besluit dat er inderdaad niet op te reageren valt. Op hetzelfde moment bedankt de aardige man mij vriendelijk, en versnelt heel even zijn pas zodat we wederom niet nodeloos naast elkaar blijven lopen.

Eventjes vergeet ik mijn schoenen, en laat mijn gedachten gaan over de vraag voor wie hij parfum zal gaan kopen. Misschien heeft hij thuis een even grijze vrouw, en hebben ze iets te vieren. Misschien heeft hij wel een nichtje met een bruine rok en een geruit truitje (het zit in de familie), voor wie hij graag iets speciaals koopt. Misschien heeft hij wel een twintig jaar jongere vriendin die hem weer helemaal tot leven brengt en graag lekker ruikt. Misschien koopt hij een luchtje voor zichzelf, zodat hij het volgende meisje dat hij aanspreekt op straat kan verblijden met een prettige olfactorische sensatie, om zijn aardige verschijning nog meer te laten spreken.

Als ik parfum zou kopen vandaag, bedenk ik dan, zou ik een zomers luchtje aanschaffen. Iets met frisse bloemen en blauwe lucht. En daarmee zou ik dan, heel miniem, de neuzen van mijn schoentjes besproeien. Niet teveel natuurlijk, dat zou die neuzen maar verstoppen. Nee, net genoeg om ze datzelfde zomerse gevoel te geven dat ik nu ervaar. En dan zouden we gedrieën van de zon genieten. Wanneer ik terug thuis zou zijn, zou ik mijn schoentjes in de tuin zetten, op het gras.

En wanneer ik er goed naar zou kijken, zou ik zien dat het zomerse parfum vlekken had achtergelaten op het zwarte leer. Uitgebeten spatjes rondom de witte friemeltjes. En dan zou ik moeten kiezen tussen boosheid en verdriet. Nee, bedenk ik dan, ik ga toch maar gewoon zeep en tandpasta kopen in de drogisterij, daarvoor kwam ik tenslotte.

En zo liep ik de parfumerie snel voorbij, op mijn zomerse schoentjes, terwijl ik naar het witte friemeltje keek. Dat zo mooi afstak tegen dat maagdelijk effen zwart.